Hoe zal ik dit blog beginnen? ‘k Blijf wat met een hoestje zitten, verder werkt het lijf weer, en dit wezen, wel… Ze kreet Yaaaaawwww! Zekirt I feel good! En ze is nog niet halverwege de daaropvolgende toedoedoedoedoedoedoedoe! of ze springt Dídean uit, bamboe en ander te ver uit de kluiten gewassen gewas te lijf met kettingzaag en takkentang.
Hoe zou je zelf zijn na anderhalve week vol miserabele dagen waarin er amper iets haalbaars was naast pijn verdragen? Het is misschien niet medisch verantwoord, maar zolang ik op het einde van de dag merk dat ik érgens toch ook nog iets at, mijn medicatiemomentje niet vergat, en niet in slaap viel zonder tandenpoets zal ik minstens morgen ook wel overleven. Hooguit vind ik mijn hoofdlamp in de koelkist terug en de nicotinekauwgom in de bestekzak. Let’s live a little, nu het kan, dát denk ik dan.
Mijn innerlijke wicht voelt zóveel zin en vrolijkheid dat de zon begint te schijnen en de storm tot het donker wacht. Nochtans zegt buienradar dat Pedro hier alsinds de prille ochtend van katoen geeft. Niettes, zingt de kleinste binnenin met haar glimlach duidelijk te zien van buitenaf: I got sunshine… on a cloudy day…
Dit soort dagen pak ik mezelf niet af. Ook een vorm van zelfzorg, toch? Jezelf een reden geven om te blijven leven telkens je de kans krijgt? Geheel retorisch, je hoeft niet akkoord te zijn. It’s my life. En ik weet dat alles straks weer instort in een dagenlange crash, maar ik heb het liever zo dan élke dag een beetje last.
Als ik op deze manier op de arbeidsmarkt kon en mocht werken zou ik het zeker doen. Wie mij kennen weten dat ik verdomd wat werk zou verzetten op de uren dat er iets me lukt. Maar dat kan niet, en dat mag niet, en ik vind het absurd om alleen maar daarom op óók alle relatief gezonde uren nietsnutterigs te doen.
Het helpt me niet in ziekenhuizen en instellingen te belanden als nog veel duurdere kostenpost in onze maatschappijen. Laat dat genoeg zijn. Laat dat, alsjeblieft, genoeg zijn. Ik word niet vergoed, en als Lin geneest hoort zíj nadien wel weer bij, wat heet, de actieve bevolking. Ik draag bij zo, op de enige wijze die me lukt.
Wel een kutseizoen om helpend werk te doen. Regen en wind beginnen te razen bij ‘t ondergaan van de zon. Ik vertrouw, typpewippend in mijn Dídean, dat Onverwoordelijks wel zal voorkomen een dakpan, of iets anders, door mijn polyesterdakje valt. Weet ik dat zeker? Uiteraard niet, maar voorlopig voel ik hier nog nodig. Er is, ondanks de storm, niks zo’n Pedro hier van kracht of van katoen aan ‘t geven.
Wel is hier een heel erg moedige Lin, die allerlei dromen, brocante, en linnen tot prachtige sprookjestaferelen weet te verweven en met mondjesmaat de kracht vindt los te laten en te delegeren. Zelfs doorheen de brainfog waarmee zware chemo haar teistert en tormenteert. Ik ben er terecht trots op. Zij vecht voor haar leven en haar dromen – en ik vecht met haar mee.
Het lukt, beetje bij beetje. Ze delegeert aan Karin, een creatieve dame uit de UK, die haar bijstaat in het huishouden en allerlei ontwerpen. Ze delegeert aan mij wat in huidige omstandigheden niet haalbaar voor haar is, zolang ik het aandurf en wil.
Ik kan niet anders dan haar bewonderen. Niet alleen omdat haar ogen prachtig stralen onder haar appelblauwzeegroene sjaaltje, maar ze haalt in zichzelf zelfs de kracht naar boven om andersom ook over míj te waken. Ze checkt af en toe of ik het nog wel aankan. Ik red het. Ik delegeer op mijn beurt aan Conny en René.
Prachtige mensen, die twee! Ik heb ze nog maar net ontmoet. Ze waren in de buurt met hun camper, en een sta-plaatsje voor enkele dagen terwijl ze op eigen tempo en ritme bijdragen zagen ze helemaal zitten. Lin en haar plekje helpen helen en heropbouwen wordt almaar leuker.
Prachtig toch? Iedereen net zo uniek als overal elders, allemaal harten die zonder veel woorden elkaar weten te raken en weten wat vriendschap is. Vervuld met liefde, met reden, met zin. We toveren vreugde van verdriet, moois van verval, en we voelen vanzelf dat we vrienden zijn in de kern van ‘t onsZelf en het Al. Zo mooi!
‘t Innerlijk wicht heeft er lol in. Ze gaat met al haar energie tekeer, sleurt stammen en takken heen en weer, want straks of morgen lukt er weeral helemaal niks meer. Wachten op het wiel, dat ik bestelde om de kruiwagen te herstellen? Vergeet het, no way, she feels good nów, she needs to play. Ik laat haar. Ik weet niet goed hoé, want zelfs de afwas doen is me teveel, maar zij speelt het weeral klaar. Ze weet niet hoe gisteren was, en ze weet niet wat ik morgen nog verwacht. Er is alleen dit nu en daarin ligt haar kracht.
Ondertussen lukt het onze gastvrouw – éindelijk – om es echt een namiddagje door te dutten en wat uit te rusten. Goed zo. Hopelijk denk ik eraan om morgen kegjes te steken onder een kastje dat hier staat. Ik heb die dingen in mijn gereedschapskistje zitten, en dan wankelt het niet langer. Kleine dingetjes maken vaak een groot verschil, als Onverwoordelijks het wil.
Dat doet me eraan denken… M’n lieve Lezer, een diepgaand dank je, want ook ik moet telkens weer kracht vinden en you truly mean that much to me. Tot volgende week. Het is een stormige rit, maar we blijven Onderweg.
