Grenzen. Ik leerde ze nooit op normale wijze respecteren – niet van mezelf, niet van een ander. Aan de ene kant misschien omdat ik dat van geboorte af helemaal vanzelf nooit leerde, maar ik vermoed zelfs dat het me vanuit de neurologische structuur van mijn breins werking simpelweg niet lúkt. Ik weet pas achteraf – soms weken later pas – wat precies gebeurde, en of er signalen waren die grenzen aangaven vóór er iets gezegd werd. Op woorden vertrouwen is iets dat me, met rationele aanname als het echt moet, wel lukt, maar ego zet allerlei reactieve spiegelingen en angst-triggers in de weg. Soms heel plots, sneller dan ik kan kiezen, in een Rondom dat me niet eens op louter sensorisch niveau verwerkingstijd gunt.
Het is een beetje een rare voor me, woorden vertrouwen. Ook die van mezelf, overigens. Soms kan ik het zelfs helemaal niét. Zijn anderen dan zo consistent overtuigd dat onze rationele denkkeuzes lineaire stationaire entiteiten zijn in ruimte en tijd? Inclusief het aangenomen paradigma waarin ze zich op dat moment bevinden? Alsook wie zij en anderen zijn, en wat iedereen allemaal wensen en willen?
Ik weet het niet.
Stilte vertelt veel meer dan woorden ooit zouden kunnen. Daarom babbel ik ook vanzelf zoveel, ik kan moeilijk anders. Voor ge’t weet zit ik weggedoken als een kind van 3 tot 7 dat met ernstig angstig existentiële miserie zit.
Iris van the googoodolls klinkt ontroereikend, but i really do relate.
Een veel oudere collega bij het oxfamwinkeltje vroeg me es:
Wat wenst gij uzelf voor ‘t nieuwe jaar, meiske?
Mijn stem flapte uit:
Dat mijn lichaam comfortabel voelt en ik alle verwachte en onverwachte wendingen met voldoende serene draagkracht door kan komen om in elk mogelijk moment liefdevol tevreden te blijven voelen, en ik wens mezelf dat ineens voor de hele verdere ervaring die mijn leven is.
Ze reageerde met een voor mij, toen toch nog, oninterpreteerbaar snoetje:
Amai. Hebt gij dat hier en nu zo snel efkes bedacht?
Ik weet niet of ik daarop antwoordde. Het waren woorden die ik zelf pas hoorde voor het eerst. Sindsdien is ervaring beginnen veranderen naar allerlei lesjes die dat almaar dichterbij werkelijkheid brengen. Mijn ziel pópelt erom, geniet er nu al van, want vrolijk vol verwachting neemt ze telkens weer positie aan. Klaar om vrij en vertrouwend al mijn wensen te ontvangen. De realiteit daarvan, met mondjesmaat, komt almaar dichterbij. Ik kán mezelf niet teleurstellen, weet je wel, al mijn dromen en verwachtingen stromen helemaal voluit en vrij.
Sinds ik mezelf voor ook liefde van een ánder probeer open te stellen, bots ik op obstakels. Misschien moet ik mijn toendertijd woordelijk geuite wens wat bijschaven met uitbreidingen à la kolonisten van Catan:
Ik wens mezelf bovendien stabiele relaties met andere mensen die datzelfde voor zichzelf in zichzelf wensen; die bewust daar naartoe manifesteren en elkaar ondersteunen middels zo goed mogelijke belichaming ervan en voorts doen waartoe ze zich geroepen voelen; eentje onder hen waarmee ik – in een heel apart uniek door elk van ons gekoesterd evenwaardig en belangrijk verbond – in stilte verbindend kan beleven, en heerlijk spiritueel kan vrijen met al het moois in het Rondom en met elkaar tot één entiteit op zichzelve, dat als een spiritueel thuisje op aarde samen ervaarbaar verblijft tot een van ons Aldathier in Alwatis verlaat.
Tineke – die overleed al ergens in 1994, als ik me niet vergis – giert van het lachen. Aldathier. Ze vindt het gewéldig. Bij deze: tenzij iemand protesteert wordt dat de naam van de community die zij en ik achteraan in de les Nederlands ooit es begonnen. We hebben zelfs al een vzw opgestart. Het is me niet helemaal duidelijk hoe precies dat alles in elkaar is gevloeid – want ik wist drie decennia lang niet eens dat die twee elkaar kenden – maar Tineke haar ándere spirituele vriendinneke heeft inmiddels maatschappelijk en administratief de nodige lootjes in de aarde gepoot.
Niet dat ik daarmee weet wat te antwoorden als iemand vraagt naar wat ik zoek. Jammer hoor, want mensen vragen dat echt graag, en ze vragen het erg vaak. En ik vind dat zo’n verdomd moeilijke. Tenzij het gaat over roerend en onroerend goed, dan ik dat bepalen middels wat wiskunde en zo. Voorts krijg ik van die vraag de sociaal volstrekt onvermogende smiezen.
Want wat ik zoek? Allé nu. Ik ben. Ik ben al mijn licht, en ik ben al mijn schaduw als ego weer es in de weg komt staan. En terwijl we, al dan niet bewust, realiteiten gaandeweg vanzelf manifesteren via ervaring en andersom… Zoek ik iets? Zoekt gij iets dan? Zo wérkt het toch niet? Ik ervaar zo ik manifesteer en ik leer zonder mogelijke ommekeer. Dat laatste heeft met entropie te maken, en daarover hoeven we niet te wanhopen. Het in logica volstrekt onbevattelijke quantummechanische platform borrelt levendig en tijdloos. Onverwoordelijks neemt alles en elke ervaring met zich mee.
Zo’n antwoord valt sociaal in de patatten, geloof me vrij. Het belandt zelfs in heuse slagvelden als ‘t fout uitdraait, maar… Het gebeurde me slechts twee keer in een bijna halve eeuw dat er iemand voor me staat die zelfs maar de índruk wekt dat ie spontaan als mijn innerlijke beleving daaromtrent gereflecteerd voor me staat andersom én wederzijds. Wat een krachtige manifestators zouden we samen zijn.
Het blijkt alleen maar voor ons allebei een extra lesje in volwassen worden.
Ik ben chronisch veel te laat daarmee omdat ik als kind veel te vroeg moest zijn.
Ik blijf wel lol hebben tussendoor alle pijn, want Onverwoordelijks weet het altijd weer symbolisch gepast te fixen. Ik meen het echt serieus: mijn allerlaatste melktand wankelt al de hele week. Zomaar toeval is dat niet. Straks raak ik mijn innerlijke wicht nog kwijt… Dat mag niet hè zeg, ik zou die veel te fel missen. Wij leerden lol beleven binnenin, wij leerden evenwicht vinden, en dat kostte zovele ervaringen en levensenergie… Al kan ik grenzen in dit leven niet – althans niet op normale wijze – hanteren in generlei richting, en al werd dat wel es heel erg gevaarlijk soms…
Ik vond een haalbare, relatief veilige, en vruchtbare weg. Ik los het op met zo oprecht mogelijke woorden – niet de juiste, niet eens altijd de eerlijkste, wel altijd oprechte; – met liefdevolle zelfzorg, en evenwaardig zorg voor de ander in dat moment. Gezien dat al járen almaar culminerend beter en beter werkt met alle contacten in mijn leven en ik duurzame banden vol wederzijds vertrouwen en liefde heb ontwikkeld die ik in dit heden ook nog steeds beleef zie ik niet in waarom ik dat zou willen of moeten veranderen omdat er een aantrekkelijke vlotte kerel passeerde die me daaromtrent tijdelijk aan het wankelen maakte terwijl we emotioneel te snel te dichtbij elkaar raakten om redenen die niemands schuld zijn volgens mij. Wat ik voor hem betekende werd onderhand in zijn wereld irrelevant, ik ben volstrekt overbodig – dus ik beteken goeds, i guess.
Wat hij voor míj betekende? Ik denk niet dat hij dat ooit zelfs maar echt heeft opgemerkt. Een paar andere mannelijke exemplaren der menselijkheid deden dat wel, en ik euh… Ik vind dat eigenlijk wat ferm ambetant. Maar tegelijkertijd, ach. Doorheen decennia moeizaam verwerfde volstrekt emotioneel autonoom stabiel overeind blijvende poten worden niet zomaar ineens terug afgehakt. Ik blijk me daar verdorie soms overweldigend aantrekkelijk voor potentiële partners mee te tonen. Mede daarom heb ik mijn hoofd alweer een week niet meer mijn Dídean uit gestoken. Helemaal authentiek uzelf zijn als ge spiritueel verbonden volkomen content in uw allerste eentje voelt doet rare dingen met andere mensen in het Rondom. Veel te hoog Mevrouwtje Theelepel gehalte. Too many people love it en er is altijd wel iemand die de toverlepel stelen wil.
Ik dacht dat de Mohawk op mijn hoofd kon helpen, maar die heeft het erger gemaakt. En tóch ga ik hem houden. Hij levert gecentraliseerder ontvangst in mijn derde oog via mijn hoofdchakra. Of zoiets. Ik weet niet hoe dat zit. Ik probeer maar woorden te geven aan wat ik ervaar. Vooral symboliseert mijn kapsel, heel bewust: de verankering in het fysiek gematerialiseerde, en het geweven web van persoonlijkheden, van mijn nieuw verworven levenskracht. Met diep respect en eerbied voor de Mohawk-people.
Awel eh. Dat type kracht raakt niet zomaar vlot verloren omdat een overweldigend aantrekkelijke jonge kerel mij tot volstrekt helemaal emotioneel piepklein en ongedragen volledig van mijn stuk heeft gebracht. Behalve dat ik dacht sterk genoeg voor hem en ons te kunnen zijn, stevende het op mishandelingen af in alle onderliggende patronen aan beide zijden van de band.
En ik wil een relatiekader waarin we van elkaar kunnen houden zonder argumentatief competitief ego-wedijver en schuldgesmijt. Het helpt niet als er in een ons twéé van mijn type communicatiekarakters zijn, hoe emotioneel en diep rakend binnenin ze ook bij elkaar aansluiten. Af en toe een oprecht: ik kan u écht niet uitstaan nu, ik hou van u, tot later, akkoord. Maar niks van al dat hot&cold dat aan de basis raakt terwijl het louter eigen of andermans innerlijke zooi beslaat. En al helemaal geen twijfels en vragen en onzekerheden die pijlsnel geruststelling of antwoord zoeken in reactieve acties van en naar elkaar.
Klaar.
Ik ben te oud, te ziek, en veel te wijs voor dat soort shit.
Volstrekt onwerkelijk, niet haalbaar met mijn eigenheid, i do not care. Als ik mijn hele verdere leven helemaal alleen als wie ik echt ben in mijn Dídean verblijf, met mijn oneindige tuin vol moois en alle lieve en minder lieve medemensen erin?
Dan is dat nu es echt hélemaal ok voor mij.
Liefs, mijn Lezer, ik houd van ons, tot later.
