Eindelijk landen, alleen in mijn Dídean op rubberen banden. Minstens een tiental km tussenin elk gisteren en vandaag, minstens een dag voor mezelf tussenin elke twee dagen sociale contacten.
Oef, wat een verademing.
Next level living begint blijkbaar zonder Nushi of Syrrebeest nog bij me, zonder een vriend, en middenin een hittegolf. Te woon gesteld ter huisoppas en zorg voor iemands katten, helemaal gerust met geen anders zorgen aan het hoofd of lijf.
Uhthoff heeft mijn hersenwerking ferm te pakken. Niks functioneert vlot. Ik plas per ongeluk per katheter mijn linnen gewaad kletsnat. Ik observeer mezelf verslagen wankelend op mijn benen poedelnaakt en jankend dat ding uit te wassen met een linkerhand die niet wil meewerken.
En ik snap niet hoe dat komt – want ik spring soms vrolijk dansend in het rond.
Er lijkt een bijennest binnenin mijn schedel te leven. Ik krijg schrik. Ik krijg schrik voor mijn hoofd, schrik voor een nieuwe opstoot.
En ik hunker naar een zoentje. Naar een heel voorzichtig zo. Een aaitje, iets liefs, maar niks bewust manipulatiefs, en ik zou niet weten van wie ik het kan verdragen. Laat staan van wie het welkom voelen zou.
Alleen voelt veiliger. Geen risico op een trigger tot angst die veel dieper snijdt dan die voor overlijden. Snoeten noch stemmen zeggen dat ik voor niks goed ben, dat ik iemand schuldgevoelens wil bezorgen, dat ik overdrijf, dat ik slecht ben, dat ik beter dood zou zijn, dat niks wat ik ervaar hún pijn evenaart.
Mijn adem doet raars. Mijn hart doet raars. En ik herinner me, plots heel ernstig bezorgd en benauwd, de laesie op mijn hersenstam. Ik leg het lijf voorzichtig neer te liggen. Ik kan niks doen behalve ervaren. Per uur voel ik minstens een minuut wat onzeker of dit lijf de volgende nog wel zal overleven, en dat blijft toch wel een dingetje waar ik niet zomaar aan gewend kan raken.
Ik adem er zo boeddha mogelijk doorheen. Elk beetje stress vergroot de risico’s. Ik weet dat. En er is maar weinig stressvollers dan dit lichaam hier en nu bij 35°celsius.
Mijn laatste momentje van je reinste kinderlijke vrolijkheid lijkt lichtjaren geleden, maar het kan niet verder weg dan gisteren of daarstraks zijn. Denkwerk faalt tot de zon onder is.
Good old fashioned gothic style. Let’s vampire a little.
Ik zielewankel ongemakkelijk, mijn kersverse level up moet nog verankerd, maar ook dit went vast wel weer. Morgen een reading voor nieuwe mensen op de agenda. Ik ben heel erg benieuwd. De kwaliteit van mijn readings zal vast wel weer wat verbeteren, want dat doen die bij zo’n level up altijd. ‘t Rondom weet dat telkens weer te appreciëren.
Straks zal onze spaarrekening om mooie projecten mee te voeden veranderen. Een ander rekeningnummer zo. Die komt – eindelijk, zeg – op naam van onze vzw. En nu ga ik wat eten, want lichaamstemperatuur op peil houden tijdens zo’n hitte én tegelijkertijd verteren? Dat lukt niet meer, da’s teveel voor ‘t lijf.
Houd u koel, tot volgende week.
