Temperaturen dalen, regen valt, en ik voel – éindelijk – wat beterschap in lijf en leden. De psyche ligt nog mee te smeulen met het turf onder de verbrande venen. Fragiel, diep gekwetst, en nog steeds erg licht ontvlambaar, zij het ietwat bekoeld en beneveld.
Ik wilde in mijn momentum van kracht en energie meteen een heleboel dingen aanpakken en in orde maken voor de nakende winter, maar andermans wensen en willetjes moeten weeral voorgaan om de lieve vrede te bewaren. Voor míj is uitvoering nochtans vooral belangrijk inzake toekomst en langere termijn. Het is net voor de anderen dat mijn plannen het meest directe nut zouden hebben.
Dat maakt het verdacht, want aan zichzelf denkt de mens ook mij te kennen. Een naïviteit die ik omgekeerd overigens niet langer toepas. Teveel decennia passeerden waarin dat volstrekte bullshit is gebleken. Ik weet niet wat andere mensen drijft, en ik vind het niet eens nog belangrijk dat ik het begrijp.
Het voelt goed genoeg nergens bij te horen. Dood gaan we sowieso toch, en het is fijn in mijn eentje. Er is hier vrede en sereniteit, bewustheid, liefde, zorgzaamheid,… Ik voel dankbaar. Eenzaamheid en wanhoop verloor ik in ‘t Onderweg middels alle gevolgen van nooit naar behoren te voldoen voor mens of groep die ik toebehoorde.
Ik heb aanvaard dat de enige manier om dat obstakel te overkomen is om – hoe dan ook – gelukkig en tevreden in mijn uppie heel alleentje te bestaan. Enkele dagen geleden heb ik zelfs gemerkt dat ik niet eens nog een beetje van de kaart raak – laat staan dat ik compulsief probeer te verbeteren of anderzijds controle te nemen – bij het gevoelsmatige gevaar wanneer een ander elke verantwoordelijkheid over eigen innerlijke comfort naar mijn schoenen verplaatst.
Zo gewend ben ik het geraakt. Het zijn ook geen louter lege woordjes ter zelfcoaching, die fase is voorbij. Het is eigen aan hun beestje, zoals mijn reactie eigen is aan ‘t mijn: het werd vanzelf onbewust toegepaste realiteit.
Ik gunde de anders nieuwe keizerskleding zonder innerlijk verroeren terwijl ik drie van mijn oudste versleten gewaden tot zes nieuwe kledingstukken voor mezelf heb gemaakt.
Imperfect, maar bruikbaar als ik Gorki loop te zingen terwijl ie op jacht is.
